Wiosna i słońce

Ostatnio trochę się rozleniwiłam i zrobiłam sobie urlop od blogowania. Czasem przychodzi gorszy czas i trzeba to po prostu przeczekać. Początek roku nie był dla nas łaskawy, niestety...

Mam nadzieję, że to co złe w tym roku już się skończyło. Robi się coraz cieplej, a to też wprawia w dobry nastrój. Zaczęłam już wychodzić z domu, bo zimą wyjścia były sporadyczne. Było ślisko, więc z wózkiem ciężko, a nawet jak było sucho, to zimno. Trzeba się ubrać i opatulić. Jak się opatuliłam to przykryłam rurkę i nie mogłam oddychać. Jak się porozpinałam żeby odsłonić rurkę, to znowu mi zawiewało i zimno. Nie było dobrego rozwiązania więc przezimowałam jak niedźwiadek, albo raczej niedźwiedzica bo mąż narzeka, że coraz cięższa jestem :) 

Teraz jest już ciepło, słoneczko przygrzewa, także  korzystam z pogody i ładuję baterie. Chodzę, znaczy się jeżdżę na zieloną trawkę :) Jak to mówiła moja babcia :) 

Cieszę się, bo niedługo czeka mnie wyjazd nad morze, pierwszy od nie pamiętam ilu lat. To kolejny przykład, że warto marzyć. Jeszcze dwa lata temu myślałam, że już nie zobaczę morza, a tu niespodzianka. Prawda jest taka, że dużą wolność dało mi auto przystosowane do przewozu osoby niepełnosprawnej. Gdyby nie to, byłoby ciężko, bo wsadzić mnie do zwykłego auta to męczarnia dla Przemka i dla mnie. Tu wjeżdżam na wózku i nikt się nie umęczy. To auto daje nam naprawdę dużą wolność.

Napiszę kiedyś osobny post na ten temat, może ktoś będzie zainteresowany. Pisałam już wcześniej, że na takie auto można dostać dofinansowanie z PFRON-u. Nie jest to łatwe, ale warto próbować, nam się udało za drugim razem. 

Wracając do wyjazdu nad morze, to po długich poszukiwaniach udało nam się znaleźć miejsce przystosowane dla osoby takiej jak ja. Nie było to łatwe. Niby są pokoje przystosowane dla osób niepełnosprawnych, ale jest niepełnosprawność i niepełnosprawność. Tu gdzie jedziemy będę miała nawet łóżko rehabilitacyjne, a to jest dla mnie ważne, bo śpię tylko na plecach, całą noc w jednej pozycji. Regulacja wysokości pod plecami czy nogami to jest ogromna wygoda. Poza tym Przemek nie umęczy się przy ubieraniu mnie, bo podniesie łóżko na taką wysokość jak mu pasuje. Ubieranie, przebieranie u mnie to wszystko na siedząco i leżąco. 

Trochę się stresuję, bo czeka mnie kilka godzin jazdy, ale będziemy się zatrzymywać także myślę że dam radę. Po powrocie napiszę jak było. Zrobię trochę zdjęć i podam namiary, być może ktoś w podobnej sytuacji do mojej będzie chciał skorzystać. Wiem jak ciężko jest znaleźć takie miejsce. Długo szukaliśmy i w końcu znaleźliśmy z polecenia pani, która jeździła tam z synem. 

Dużo i pięknie się mówi o dostępności dla osób z niepełnosprawnościami, niestety w praktyce wygląda to zupełnie inaczej. Chociaż muszę przyznać, że sporo się już zmieniło i cały czas się zmienia, oczywiście na lepsze.

 

Mam nadzieję, że będziemy mieli ładną pogodę. Oby tylko nie padało.