Warto mieć hobby

 

Co zrobić żeby nie myśleć o chorobie? Na pewno warto się czymś zająć, robić coś co przynosi nam radość. 
Od zawsze lubiłam gotować i piec. Starałam się, żeby na weekend w domu było coś słodkiego do kawy. Kiedy zaczęłam chorować, dość długo byłam na zwolnieniu lekarskim, potem świadczenie rehabilitacyjne i w końcu renta. Na początku nie mogłam się odnaleźć bez pracy. Szukałam różnych zajęć, a jak wiadomo w domu zawsze jest co robić.

Z czasem zaczęłam się przyzwyczajać do nowej rzeczywistości. Miałam więcej czasu, więc więcej gotowałam, piekłam, lubiłam to coraz bardziej. Miałam swoje ulubione przepisy, pamiętam że w tamtym czasie bardzo często piekłam kokosanki, ale nie te które robi się z białek. Było to ciasto, które kroiło się na kawałki, potem obtaczało się w gotującej polewie czekoladowej, a następnie w wiórkach kokosowych. Przepis dostałam od mojej Pani naczelnik, kiedy jeszcze pracowałam na poczcie. Kokosanki kojarzyły mi się ze świętami Bożego Narodzenia, bo nie było u nas wtedy świąt bez kokosanek. Któregoś razu, upiekłam też swój pierwszy chleb, zrobiony na drożdżach, ale jakże pyszny. Pomyślałam wtedy, kurczę, po co kupować w sklepie, kiedy mogę robić swojski. Od tej pory nie kupowaliśmy już chleba :) 
Któregoś dnia, odwiedziła mnie koleżanka, był świeży chlebek, ciasto do kawy. Nagle ona wypaliła, ty powinnaś założyć blog kulinarny. Oczywiście bardzo mnie to rozśmieszyło. Akurat...
ja i blog kulinarny, he he..
Uśmiałam się, ale gdzieś w głowie jednak zaczęłam o tym myśleć. Był czas, kiedy myślałam, że to dobry pomysł, ale za chwilę myślałam już odwrotnie, że to nie dla mnie, że nie mam o tym pojęcia. Przez jakiś czas biłam się z myślami, ale w międzyczasie wyszukiwałam w internecie blogi kulinarne, oglądałam, czytałam i wciąż się zastanawiałam. Zaczęłam robić zdjęcia niektórych potraw, tylko po to żeby zobaczyć jak to wyjdzie, ale jak miałam już zdjęcia, to zaczęłam wyszukiwać informacje jak założyć taki blog. Długo biłam się z myślami, bo przecież w gotowaniu jestem amatorką, gotuję zwykłe domowe jedzenie jak każda kobieta. 
W końcu przyszedł dzień kiedy wymyśliłam nazwę dla mojego bloga, Agusiowe smakołyki . Przyszło mi to do głowy i pomyślałam, to jest ten czas.

Założyłam blog. Miałam kilka zdjęć w telefonie, zaczęłam pisać pierwszy przepis, potem następny i następny. Oczywiście ich nie opublikowałam :) 
Codziennie zaglądałam do tych przepisów, czytałam, sprawdzałam, ale nie miałam odwagi ich opublikować. 
Któregoś dnia, jeszcze raz wszystko przejrzałam, kliknęłam, poszło...
Miałam swój blog, ale nikomu o nim nie powiedziałam, nawet mąż nie wiedział.
Wszystko się wydało, kiedy przyjaciółka poprosiła o przepis na chleb. Wysłałam jej link, bo pomyślałam, że nie zwróci uwagi na blog, że przeczyta tylko przepis. No niestety... 
albo stety, zorientowała się, mąż zrobił wielkie oczy i potem już się rozeszło :) 
W lutym tego roku, minęło już 8 lat, odkąd zaczęłam swoją przygodę z blogiem. Kiedy jeszcze byłam na chodzie, częściej dodawałam nowe przepisy. Nie było tygodnia, bez nowego przepisu, kochałam to robić, nadal kocham. Gotowanie i dzielenie się przepisami sprawia mi ogromną przyjemność. Staram się robić jak najładniejsze zdjęcia, oczywiście na miarę moich możliwości, bo fotografem nie jestem. Zajmuje to trochę czasu, robię średnio 100 zdjęć i z tego wybieram jedno, które się nadaje, a i tak często jestem niezadowolona. 

Bardzo mnie cieszy, że ludzie korzystają z moich przepisów, przysyłają mi zdjęcia, piszą komentarze. To daje mi ogromną radość i siły, żeby dalej działać. 

Przepisy z mojego bloga były też publikowane w czasopismach. Zawsze myślałam, że mogę o tym tylko pomarzyć, a potem to wszystko się zadziało. Kilka razy wygrałam też konkursy kulinarne.

Mogę śmiało powiedzieć, że blog to moja terapia, daje mi taką satysfakcję, że nie mam czasu ani ochoty myśleć o chorobie. Oczywiście, nie jest tak, że wcale o niej nie myślę, bo choroba i niepełnosprawność nie dają o sobie zapomnieć. Może źle to ujęłam, nie jest tak, że nie myślę, ale myślę w pozytywny sposób. Zaakceptowałam to, jaka jestem, nie narzekam, że nie mogę zrobić pewnych rzeczy, ale cieszę się z tego co mogę jeszcze zrobić. 

Po moich turbulencjach w szpitalu byłam pewna, że mogę już zapomnieć o prowadzeniu bloga. Kiedy na OIOM-ie czułam się już lepiej, mąż przyniósł mi telefon, to był dla mnie ciężki czas, więc nie miałam ochoty do niego zaglądać. Któregoś dnia się przemogłam i sprawdziłam co tam w internecie słychać. Oczywiście zajrzałam na blog w statystyki, patrzę, a tam cały czas ruch. Ludzie zaglądali mimo tego, że minęły już dwa miesiące odkąd nie dodałam żadnego przepisu. Popłakałam się wtedy, trochę z radości, a trochę z żalu, bo byłam pewna, że to już koniec mojego blogowania. 

Kiedy po czterech miesiącach wróciłam do domu, nie myślałam o blogu. Byłam tak szczęśliwa, że jestem w domu, że nic innego nie miało znaczenia.

Na początku było ciężko, przecież życie przewróciło mi się do góry nogami, ale z czasem się przyzwyczaiłam. Zaczęłam robić coraz więcej rzeczy, prasowałam, sprzątałam to co było możliwe z wózka, zaczęłam też gotować. Trochę za wysoko było mi sięgać do kuchenki, więc kupiłam małą kuchenkę indukcyjną nastawną. Kiedy potrzebuję stawiam ją na stole i działam :) 

Pomyślałam, że skoro już gotuję, to może uda mi się robić zdjęcia i wrócić do prowadzenia bloga. Pierwsze zdjęcia jakie zrobiłam po przerwie, to były zdjęcia sałatki z buraków. Wyszły całkiem fajnie, chociaż łatwo nie było :) Robienie zdjęć na wózku nie jest takie proste, wiadomo, że na stojąco mamy większe pole manewru niż na siedząco. Najważniejsze, że się udało, postanowiłam wtedy, że blog odżyje. Tak się stało, pojawiają się nowe przepisy, nie tak często jak kiedyś, ale raz na jakiś czas jest coś nowego. Skoro wróciłam do prowadzenia bloga, pomyślałam, że wyślę też przepis do magazynu Kobieta i życie. Wcześniej już kilka razy moje przepisy były tam publikowane. Redakcja odpisała z zapytaniem czy prześlę im przepisy na zestaw obiadowy i deser. Wysłałam, spodobało się i opublikowali.  

To wszystko stało się po tym, kiedy nie miałam już nadziei, że będę jeszcze gotować, prowadzić blog, a tym bardziej na to, że będę oglądać i czytać swoje przepisy w czasopiśmie. 

Wróciłam też do pieczenia chleba. Zrobiłam zakwas, nadałam mu imię Zenek, dbam o niego, dokarmiam, a on w zamian daje mi pyszny chlebuś. Uwielbiam swojskie pieczywo, uwielbiam ten zapach, który unosi się w kuchni podczas pieczenia, coś wspaniałego. 

Niedawno odważyłam się też na nowy blog, właśnie ten, który teraz czytacie, o moich zmaganiach z chorobą. Mogę śmiało powiedzieć, że to też, stało się moim hobby. Chociaż nie jest to takie proste jak napisanie przepisu :) Napisanie jednego posta, zajmuje mi dużo więcej czasu. Wyznania dystroficzki, to bardzo osobisty blog, jest w nim część mojego życia. Dzielę się z wami lepszymi i gorszymi chwilami...
Jest mi bardzo miło, że czytacie. 

Dystrofia mięśniowa, to rzadka choroba i póki co nie ma na nią leku. Jedyne co mogę zrobić, to rehabilitacja i pozytywne nastawienie. Warto robić to, co sprawia nam przyjemność. Dlatego do póki będę mogła, będę dzielić się z Wami przepisami.

Przy okazji serdecznie Was zapraszam na Agusiowe smakołyki . 

Na zachętę kilka zdjęć ze słodkościami :)

Będę też opowiadać o sobie tu, na Wyznaniach dystroficzki, mam nadzieję, że będziecie czytać :) 

Już teraz zapraszam na następny post, będzie o kotach. Domagacie się kotków, więc będzie o nich.  Na pewno zasłużyły, żeby o nich napisać. 

Lajla i Demon działają na mnie jak najlepsze lekarstwo, one również są moją terapią :)