Domowa dostępność, czyli jak ułatwić sobie życie.

 

Dużo się ostatnio mówi o dostępności dla osób niepełnosprawnych. Chodzi oczywiście o dostępność w przestrzeni publicznej. Pomyślałam, że napiszę o dostępności domowej. Osoba zdrowa w pełni sprawna nie myśli o takich rzeczach, ale osoba niepełnosprawna już tak. Każda niepełnosprawność jest inna i potrzebuje innych udogodnień. Oczywiście nie da się zrobić wszystkiego tak, żeby było dostępne dla danej osoby, no chyba że ktoś ma nieograniczone możliwości finansowe, wtedy może tak :) 
Czasem wystarczą drobne rzeczy żeby ułatwić życie. 

Choruję już 18 lat i na przestrzeni tego czasu moja niepełnosprawność się zmieniała. Na początku choroby miałam tylko problemy z wchodzeniem po schodach, potem już ciężko mi było wstać z przysiadu. Później zauważyłam, że ciężko mi się wstaje z toalety, miałam problemy z wyjściem z wanny. Pierwsza zmiana jaką zrobiliśmy pod moją niepełnosprawność, to był remont łazienki. Zrobiliśmy płaski prysznic bez brodzika, w środku siedzisko zawieszone na takiej wysokości żebym mogła wstać, to znaczy wyżej niż standardowo. Toaleta też została zawieszona wyżej, do tego poręcze po obu stronach, ale i tak bym z niej  nie wstała gdyby nie szafki, które stoją na przeciwko. Miałam swój sposób na wstawanie. 

Teraz, kiedy jestem na wózku, korzystam też z wózka toaletowego. Na szczęście łazienka i prysznic są na tyle duże, że bez problemu można nim tam wjechać.

Jeśli chodzi o wstanie z krzesła, to ułatwiłam sobie tak, że kupiłam wysokie krzesło, hoker. To akurat mała rzecz, która wtedy bardzo ułatwiała mi życie. 

Z czasem w miarę postępu choroby miałam też problem, żeby się schylić i podnieść. Bardzo lubiłam gotować, piekłam sama pieczywo. Był taki czas, że w ogóle nie kupowaliśmy pieczywa w sklepie. Ponadto prowadziłam już blog kulinarny, więc dostępność w kuchni, była dla mnie bardzo ważna. Wymieniliśmy więc meble kuchenne na takie, żeby było mi wygodnie. Nie mogłam się już schylać, bo często takie próby kończyły się upadkiem. Ciężko mi było korzystać z dolnym szafek, więc zamieniliśmy je na duże wysuwane szuflady. Ważny też był dla mnie piekarnik, dlatego został zamontowany wyżej, żebym nie musiała się schylać. Teraz natomiast piekarnik przydałby się niżej, bo z wózka byłoby łatwiej, póki co proszę o pomoc Przemka (czytaj mąż) :) 

Odkąd poruszam się na wózku, nie mamy też w domu progów. 

Bardzo przydatną rzeczą jest łóżko rehabilitacyjne. Kiedy się kładę, nie jestem w stanie samodzielnie przewrócić się no bok, śpię całą noc w jednej pozycji. Dlatego takie łóżko jest bardzo pomocne, mogę sobie regulować pilotem wysokość pod głową, pod nogami, tak żeby było mi wygodnie. Można też podnieść na dowolną wysokość całe łóżko, co jest pomocne dla mojego męża bo to on musi przenieść mnie z łóżka na wózek i odwrotnie. Łóżko rehabilitacyjne dobrze też sprawdza się przy rehabilitacji, właśnie dlatego, że można je podnieść na dowolną wysokość i rehabilitantka nie musi się schylać kiedy ze mną ćwiczy. 
Wcześniej, kiedy chodziłam, miałam łózko zrobione na zamówienie, było wyższe niż standardowe, bo tylko z takiego byłam w stanie wstać samodzielnie. Chociaż to wstawanie, nie  wyglądało tak, że siadam i wstaję. Nie, ja wstawałam sposobem. Musiałam (też sposobem) obrócić się na bok, potem opierając się na rękach siadałam. Później kombinacja nóg i rąk, żeby zrobić półobrót, opierając się rękami o łóżko, teraz już tylko musiałam jedną ręką złapać za zagłówek, odepchnąć się, wyprostować i już stałam :) Zawsze rano, kiedy byłam już na nogach, czułam ogromną wdzięczność, szczęście, że udało mi się wstać. Kosztowało mnie to, dużo wysiłku, ale teraz za tym tęsknię... 

Kolejna rzecz, która bardzo ułatwia mi życie to schodołaz, dzięki niemu mogę wychodzić z domu. Mieszkam na pierwszym piętrze, więc jest dla mnie wybawieniem. 

Mam taki schodołaz do którego przypina się wózek, natomiast wcześniej miałam wypożyczony od znajomego, schodołaz krzesełkowy. Trzeba było przesiadać się z wózka na schodołaz, a potem znowu ze schodołazu na wózek. To nie było dla mnie dobre rozwiązanie, dlatego kiedy kupowałam schodołaz, to wybrałam taki żeby zjeżdżać bezpośrednio na wózku. 

Schodołaz jest dość drogi, ale można się starać o dofinansowanie z PFRON. 

Coś co jeszcze się przydaje w mojej sytuacji, to pionizator. Ponieważ nie stoję już samodzielnie, pionizator pozwala mi chociaż przez chwilę popatrzeć na świat z pozycji stojącej :) 

Bardzo ważne jest, żeby czuć się dobrze we własnym mieszkaniu i ja tak się czuję. Powiem wam, że jak się tyle czasu spędzi poza domem,  szpital, potem ZOL, to jeszcze bardziej docenia się dom. Czasem jak budzę się w nocy, to otwieram oczy żeby się upewnić, że jestem w domu, że to nie szpitalne ściany, tylko moje domowe. Możecie sobie wyobrazić jakie szczęście się wtedy czuje. 

Jest jeszcze coś, co bardzo ułatwia mi życie, a raczej sprawia, że mogę bardziej się nim cieszyć. 
Nie jest to udogodnienie domowe, ale poza nim, to auto przystosowane do przewozu osoby na wózku. Super sprawa, bo można wjechać wózkiem do środka.

Jeśli chodzi o auto, to też jest specjalny program PFRON i można się ubiegać o dofinansowanie.

To by było na tyle moich udogodnień, być może z czasem pojawią się nowe, mam taką nadzieję :)

Jeśli będzie coś nowego i sprawdzi się u mnie, to na pewno o tym napiszę.